“Soms wordt een kind uit huis geplaatst omdat de ouder niet capabel is om voor het kind te zorgen en niet de veiligheid biedt die het nodig heeft.”
Het is een zin die veel ouders ooit hebben gehoord.
Een zin die wordt uitgesproken in een gesprek, een rapport of een besluit.
En daarna blijft hij hangen.
Niet alleen in dossiers, maar in het hart van een ouder.
Want wat betekent het eigenlijk, wanneer je te horen krijgt dat je niet capabel bent?
Dat jij degene bent die tekortschiet.
Dat jij de veiligheid niet hebt kunnen bieden die je kind nodig had.
Voor veel ouders voelt dit als een definitief oordeel.
Alsof hun hele ouderschap wordt samengevat in één conclusie.
Een conclusie waarin geen ruimte lijkt te zijn voor context, voor omstandigheden, voor alles wat er óók was: liefde, inzet, machteloosheid, strijd, zorg.
Deze woorden worden vaak uitgesproken vanuit systemen die moeten beslissen.
Die kijken naar veiligheid, naar risico’s, naar wat op dat moment niet voldoende lukt.
Maar wat zelden wordt meegenomen, is wat deze woorden doen met een ouder.
- Ze kunnen diep snijden.
- Ze kunnen schaamte oproepen.
- Schuldgevoel.
- Twijfel aan alles wat je bent en was als ouder.
En misschien nog wel het pijnlijkst:
- ze kunnen maken dat een ouder zichzelf langzaam kwijtraakt.
- Toch zegt deze zin niet alles.
- Niet over wie jij bent.
- Niet over je intenties.
- Niet over je liefde voor je kind.
Soms zijn omstandigheden zwaarder dan één mens kan dragen.
Soms ontbreekt steun, veiligheid of stabiliteit.
Soms raakt iemand zelf overspoeld door trauma, stress of verlies.
Dat maakt iemand niet waardeloos als ouder — het maakt iemand mens.
Herstel begint vaak niet bij het herschrijven van het verleden,
maar bij het erkennen van wat deze woorden hebben gedaan.
Bij ruimte geven aan de pijn, de boosheid, het verdriet dat ze hebben achtergelaten.
En bij het langzaam loslaten van het idee dat dit oordeel jouw hele waarheid is.
Je kunt niet altijd bepalen wat er is gebeurd
Maar je kunt wél opnieuw verbinding maken met jezelf
Met jouw waarden
Met jouw ouderschap, in de vorm die nu mogelijk is.
Dat is geen ontkenning van wat er misging.
Dat is een stap richting menselijkheid.
En richting herstel.
Leven met het oordeel dat je “niet capabel” zou zijn, laat sporen na.
In mijn cursus Omgaan met het gemis – stap voor stap naar herstel bied ik ouders een veilige plek om te vertragen, te voelen en weer ruimte te ervaren.
-
-
Premium cursus- Omgaan met het gemis – stap voor stap naar herstel
Reactie plaatsen
Reacties